10 najlepszych występów Dennisa Hoppera

Minęły prawie dwa lata od śmierci jednego z prawdziwych dzikich ludzi kina, Dennis Hopper. Aktor, pisarz i reżyser był indywidualnym tytanem kina, człowiekiem, który zagrał na jednych z najbardziej zdjęć amerykańskiego kina z 'Buntownik bez powodu' do 'Niebieski aksamit, ”Jednocześnie pisząc i reżyserując film, który prawdopodobnie zmienił filmy na zawsze,„Easy Rider,”, Zachowując życie osobiste, które było zdecydowanie kolorowe (szczegółowe informacje, czytaj Peter Biskind„Nowoczesny klasyk”Łatwi jeźdźcy, wściekłe byki. ”



Aktor urodził się dzisiaj 76 lat temu i aby oddać hołd, ponownie przedstawiamy nasze spojrzenie na dziesięć największych ról aktora, które pierwotnie zagraliśmy wkrótce po jego śmierci. Każdy ma ulubioną rolę Hoppera, ale niektóre z jego najlepszych występów odeszły od utartego szlaku: mam nadzieję, że poniżej znajdziesz trochę ich obu. I daj nam znać swój ulubiony zwrot od aktora w sekcji komentarzy.

Ogromny”(1956)
Z nowym mentorem w James Dean, kogo spotkał na planie Nicholas Ray„S”Buntownik bez powodu, ”I wyreżyserowany przez legendarnego George Stevens, w obsadzie, która również zawierała Elizabeth Taylor i Rock Hudson, trudno sobie wyobrazić, jak zakończyła się kariera Hoppera bez możliwości nauczenia się jego rzemiosła na planie „Giganta”. Jak opowiadał w niezliczonych wywiadach, Hopper i Dean spędzili razem dużo czasu, a Dean doradzał i krytykował Hoppera między mnóstwem ujęć, które Stevens lubił wkładać do puszki. Hopper, który widzimy w filmie - grając syna magnata rancza Bicka Benedicta (Hudson) - jest daleki od bardziej dzikich, bardziej kultowych ról, z których później stał się sławny. Niemniej jednak porywająco przystojny, czysto przystojniak w wieku 18 lat, który pojawia się w filmie, doskonale wpasowuje się w epicką bezładność telenoweli Stevensa o zmieniających się wartościach i zmieniającym się krajobrazie wielkiego Teksasu.



Easy Rider”(1969)
Wszyscy znikamy, nawet jeśli chcemy wyjść w płomieniach. W końcu, gdy życie Dennisa Hoppera jest odległe w lusterku wstecznym, niektóre pokolenia uznają go za aktora, który nakręcił wiele filmów, których nikt tak naprawdę nie pamięta. Ale wszyscy zapamiętają jego sygnaturę „Easy Rider”, W którym napisał scenariusz, wyreżyserował i wystąpił w roli głównej. Jako film„ Jeździec ”jest potwornym, oszołomionym, ale całkowicie pesymistycznym przebijaniem amerykańskiego mitu o hipisach, ostatnim słowem wśród ostatnich słów odnoszących się do kontrkultury tamtych czasów Torturowany, nienawidzący zwrot Hoppera jako młody człowiek pokonany przez fakt, że po prostu nie może się odwrócić. Ale jako dokument, „Easy Rider” przetrwa długo po nas wszystkich, co świadczy o jego fermentacji celuloidowej wściekłości i buntu, w połączeniu ze stylistycznymi stylami, które pomogły stworzyć pewien styl filmowania na żywo z działem podczas tego, co się skończy to najbardziej ekscytujący czas dla amerykańskiego kina. W końcu opowieść o „Easy Rider” została zapomniana przez „Gwiezdne Wojny' i 'Szczęki”, Kiedy najpierw zajmowaliśmy się filmami jako biznesem, drugim i ostatnim. Być może w końcu Peter FondaLakoniczny samotnik Wyatt miał rację - „Spieprzyliśmy”.



Amerykański przyjaciel”(1977)
Na długo przed pojawieniem się „Utalentowany pan Ripley”- choć później René Clément„1960”Fioletowe południe' - tam było Wim Wenders„”Amerykański przyjaciel, ”Co było luźną adaptacją Patricia HighsmithTrzecia powieść z serii Ripley, „Gra Ripleya. ”Nastrojowy, powolny neo-noir, obraz grał Hoppera jako kariera kryminalna Tom Ripley, teraz pracujący w dziedzinie sztuki kutej i Bruno Ganz jako śmiertelnie chory oprawca obrazu, którego Ripley zmusza do zostania zabójcą. Choć bardziej atmosferyczny niż oparty na fabule, a Hopper tak naprawdę nie mówi zbyt wiele, to brak dialogu i emocji sprawia, że ​​aktor patrzy do wewnątrz i domyślnie przedstawia ideę spokojnego i bezdusznego umysłu zabójcy ( a snoby filmowe docenią występy ówczesnego śliniaka Nicholas Ray i Samuel Fuller).

Apokalipsa teraz”(1979)
„Jeden do dziewięciu, bez majgów, bez przypuszczeń, bez ułamków. Nie możesz podróżować w kosmosie, nie możesz wyjść w kosmos, wiesz, bez, na przykład, z ułamkami - na czym wylądujesz - jedna czwarta, trzy ósme? Co zamierzasz zrobić, kiedy idziesz stąd na Wenus? To fizyka dialektyki. Hopper, będący podręcznikiem sztuki imitującej życie, doskonale uchwycił serce ciemności jako fotoreporter, który poddaje się praniu mózgu i tańczy na linie poezji i psychozy w Francis Ford CoppolaEpickie, niekontrolowane i medytacyjne zejście do szaleństwa podczas filmu wojennego. Fotoreporter oferuje idealne wprowadzenie dla pułkownika Kurtza, barbarzyńskiej ikony wojny, którą ubóstwia. Jego występ wraz z Martin SheenEpickie załamanie w początkowych momentach filmu, uchwycenie dwóch najbardziej pamiętnych przedstawień inspirowanych rozpadem psychicznym.

Niebieski aksamit”(1986)
David Lynch„Dziwne, surrealistyczne dzieło zawsze było bardziej znane ze swoich elementów wizualnych niż z dialogów, ale najbardziej cytowaną postacią reżysera jest z pewnością Frank Booth Hoppera w„Niebieski aksamit. ”Częścią uznania dla Lyncha jest stworzenie takiego szalonego, nieusuwalnego złoczyńcy, ale Frank jest Hopperem. Aktor niesławnie powiedział: „Muszę zagrać z Frankiem. Ponieważ jestem Frank! ”, Aby wziąć udział, a on wnosi przerażającą autentyczność do jednej z najbardziej niepokojących postaci w całym kinie, człowieka, który wysłałby Freddy'ego, Jasona i Jigsaw. Dialog jego postaci mógł zabrzmieć głupio, jakby pochodził od jakiegokolwiek innego aktora, ale z jego początkowej linii („Zamknij się! To„ Tato ”, ty gówno! Gdzie jest mój bourbon? Czy ty kurwa nic nie pamiętasz?”), Frank jest niezaprzeczalnie zła, nieskończenie oglądalna postać. Z pewnością podniesiemy kieliszek na cześć Hoppera i Franka, i byłoby obrazą, gdyby było wypełnione czymkolwiek innym niż niebieska wstążka Pabst.

“;River's rsquo; Edge”; (1987)
Odbiera tam, gdzie jego kamea jako upadły z łaski alkoholowy dupek ojca w “;Rumble Fish”; przerwana, ta mroczna opowieść o grupie nastolatków ’; Pasywna reakcja na następstwa morderstwa zimnokrwistego przedstawia Hoppera po raz kolejny grającego niejasno opętanego ducha mężczyzny. Hopper to Feck, kochający wysadzane lalki, pustelnik-handlarz narkotyków i przyjaciel nastolatków. Postać Hoppera stoi w wyraźnym kontraście z odłączonymi, znieczulonymi nastolatkami - emocjonalnym mężczyzną, Feckowi wciąż niepokoi podobny incydent, który miał miejsce wiele lat wcześniej w jego życiu. Chociaż przesłanie filmu może wydawać się nieco przewrócone dwadzieścia lat później (dzieci nie są po prostu w porządku, są poważnie spieprzone), Hopper zapewnia spektakl tak przełomowy, jak niepokojący, i nadaje powagę procesowi która opiera historię i postacie w bezkompromisowej rzeczywistości.

Prawdziwy romans”(1993)
Quentin Tarantino ostatnio powiedział, że aż do otwarcia „Bękarty wojny”Najlepsza scena, jaką kiedykolwiek napisał, to scena„ sycylijska ”w„Prawdziwy romans. ”Podczas gdy Tarantino ma zapewne rację w ocenie swojej pracy, podczas gdy on się myli jest w egzekucji. Jasne, sekwencja otwierająca „Basterds” ma się świetnie Christoph Waltz, ale „True Romance” przewyższa to, że dwa wszech czasów wagi ciężkie idą od stóp do głów: Christopher Walken i Dennis Hopper. I bez szacunku dla Walca, ale tak naprawdę nie ma konkurencji; scena sycylijska w „Prawdziwym romansie” jest genialna, nie trwa dłużej niż 25 minut, a Hopper jest w najlepszej formie. W scenie Walken, profesjonalny gangster, próbuje wydobyć miejsce pobytu syna Hoppera, Clarence'a (Christian Slater), który uciekł z kokainą swojego szefa. Pobita, zakrwawiona i wiedząc, że nie przetrwa tej próby, postać Hoppera dokonuje wyboru; prosi o (ostatniego) papierosa i zaczyna oczerniać włosko-amerykańskich gangsterów opowieściami o Maurach, którzy podbili Sycylię, zgwałcili i splądrowali jej kobiety. „Na zawsze zmienili całą linię krwi… Sycylijczycy wciąż noszą ten genowy czarnuch”. Ten komentarz jest łaskawy i równoznaczny jest z wypróżnianiem się na stole ich matki. Cały ich pokaz i gra w tej części Zdrowaś Mario jest niezapomniana, a ostatnia wypowiedź Hoppera: „Teraz mi mówisz, czy kłamię?” Jest po prostu bez tchu. To naprawdę jedna z najpiękniejszych tête-à-têtes we współczesnym kinie, wspaniale napisana i całkowicie kultowa przez dwóch wirtuozowskich aktorów.

Prędkość”(1994)
Jest rzeczą oczywistą, że Jan De Bont„Szczupły ruch”Prędkość”Nie jest Dennis Hopper’; najbardziej znacząca rola, ale jest to jedna z jego najbardziej znanych, a to, co robi z czymś, co mogło być zapomnianym i tandetnym złoczyńcą, naprawdę pokazuje, z czego wykonany jest Hopper. Często naśladowany, nigdy nie powielany, sarkastyczny, psychotyczny niezadowolony były gliniarz Howard Payne to Dennis Hopper u swojego Hoppera-ist; praktycznie paroduje się. Realizując swój kliszowy film akcji o jednej wkładce, jakby rozdzierał soczysty stek, Hopper jest idealną folią do Keanu Reeves„Ospały gliniarz SWAT. Pozwala sobie być tak bezczelnym, jak wymaga tego rola, ale nasyca go swoją charakterystyczną energią przewodową na żywo. Aktor nie musi być w tym tak świetny jak on, ale ten Hopper jest dla Ciebie - zawsze w pełni zaangażowany, obejmujący granicę szaleństwa i błyskotliwy.

Kraina umarłych”(2005)
Czwarty film o zombie George'a Romero (i jego pierwszy od 1985 roku słaby „Dzień śmierci„) Była niezgrabną, krwawą krytyką polityki z czasów Busha i kultury po 11 września, w której kilku uprzywilejowanych (białych) Amerykanów, pod dowództwem Hoppera, żyje w otoczonej utopią utopii na zewnątrz, apokalipsa zombie szaleje. Z pewnością nie była to jedna z klasowych ról aktora i prawdopodobnie zapłacił nieco ponad niektóre z tych okropnych filmów akcji, w których regularnie występował, ale wciąż jest to niezaprzeczalnie wciągająca gra. Zobacz, jak człowiek ze wszystkim wszystko traci, gdy jego królestwo dosłownie spada wokół niego, zarówno z powodu zagrożenia zombie na zewnątrz, jak i wewnętrznie z własnej ambicji i chciwości. Dziwnie ironiczne jest to, że Hopper, bardzo otwarty republikanin, gra postać tak wyraźnie wzorowaną na Donaldzie Rumsfeldu.

Elegia”(2008)
W morzu okropnych wyborów w późnej karierze, w połowie wymaganych przez finanse, a w połowie podyktowanych jego niefortunną polityką późnej kariery, trudno było znaleźć prawdziwy występ Hoppera. Znany przewód pod napięciem, nieznany ze swojej subtelności, zdawał się zanikać z wiekiem, przepracowany starszy aktor mylący senność z niedopowiedzeniem. Nie był nawet głównym celem „Elegia, ”Film, w którym Ben Kingsley gra starzejącego się lothario uzależnionego od swojej młodszej kochanki. Ale jako cichy, oddany najlepszy przyjaciel George O’Hearn, Hopper jest zarówno wzruszający, jak i słodki. Jakoś nawet w lodowatym filmie, takim jak „Elegy”, dziki „Ostatni film”Był głosem rozsądku, jego postać delikatnie potępiała rozwiązłość swojego przyjaciela, nie oczerniając ich przyjaźni. Niestety, umysł O’Hearn zaczyna odchodzić, a w ostatnich dniach jego pojmowanie rzeczywistości staje się wątłe, jego związek z żoną (złamane serce Deborah Harry) stając się odległym wspomnieniem za wpół otwartymi, pokonanymi oczami. To bez wątpienia film Kingsleya, ale nie ma mocniejszych chwil niż jego milcząca przyjaźń z powoli rozpraszającą się postacią Hoppera.

Specjalne wyróżnienie: największa katastrofa Hoppera
Ostatni film”(1971)
Żadna ciekawość ukrytego skarbu czy rewizjonizm nie mogą zmienić krytycznej perspektywy tego filmu. Chociaż Hopper był przede wszystkim aktorem, zwykle zapominają, że zasłynął, pisząc i reżyserując przełomowy film o kulturze „Łatwi jeźdźcyJednak jego drugi reżyserski wysiłek - coś o amerykańskim imperializmie poprzez opowieść o kręceniu filmu w Peru, który idzie nie tak, zabijając mężczyznę i kantanta z Kansas, który decyduje się pozostać w wiosce i spotykać się z miejscową prostytutką - cofnięte przez źle pomyślaną pychę w pokoju redakcji.

Pani Maisel recenzja

Choć jest to dziwna ciekawostka, prawdopodobnie wkrótce nie pojawi się na DVD (chyba że ktoś ją rzuci), „Ostatni film” jest w większości zabawnym i bezrozumnym ćwiczeniem. Byłoby jedno, gdyby film był ekscentrycznie rozdrobniony, być może nawet dekonstruując swoją narrację a la przesunięcie czasowe wskazywało na to, że: John Boorman„S 1967 film”Point Blank, ”Tylko z porzuceniem kontrkultury, ale niestety tak nie jest, ponieważ obraz jest nudną kolekcją niesekwenentów i złych cięć, jakby przycięty przez redaktora o ciężkich narkotykach. I niestety, nie ma też wartości wraku pociągu - egoistyczny, wędrowny obraz Hoppera jest nieczułym pomieszaniem i odrobiną straty czasu. Ale hej, to był kac z lat 60., który doprowadził do straconych lat weekendowych Hoppera - bez ogródek udokumentowany w dokumencie z 1971 roku:Dennis Hopper: The American Dreamer”(7 minut można zobaczyć tutaj) - i prawdopodobnie doświadczenie, przez które musiał przejść aktor / reżyser. Aktor był tak wypatroszony przez krytyków - był tak źle przyjęty, że film został wcześnie wyciągnięty z teatrów - nie wyreżyserował filmu dopiero siedemnaście dziewięć lat później, 1980Niespodziewanie”, A następnie znacznie bardziej fajny i dojrzały film z 1998 r.„Zabarwienie”(Cholera, zupełnie o tym zapomnieliśmy). Obraz oznaczałby także rodzaj łagodnego wyjścia z Hollywood, zamiast tego pojawiać się w filmach B, co tylko pogorszyło jego tendencje do luźnego działania armat (patrz „Mad Dog Morgan”) Lub występy w filmach niemieckich (patrz wyżej wspomniane zdjęcie Wima Wendersa).

Pamiętaj, że są to nasze osobiste upodobania i chociaż mogą nie być odkrywcze ani przełomowe (kto nie kocha Franka Bootha?), Są naszymi typami. To powiedziawszy, jeśli chcesz zagrać w innym filmie lub roli, nie krępuj się w naszych komentarzach.

- Kevin Jagernauth, Stephen Belden, Kimber Meyers, Drew Taylor, Katie Walsh, Gabe Toro, Adam Sweeney.



Najpopularniejsze Artykuły

Kategoria

Przejrzeć

Cechy

Aktualności

Telewizja

Zestaw Narzędzi

Film

Festiwale

Recenzje

Nagrody

Kasa

Wywiady

Klikalne

Listy

Gry Wideo

Podcast

Treść Marki

Najważniejsze Wydarzenia Sezonu

Ciężarówka Filmowa

Wpływowi

Telewizja

Nagrody

Aktualności

Inny