Recenzja „Lwa”: Dev Patel szybuje w łzach łez, które zarabiają łzy - Toronto

'Lew'



Firma Weinstein

Zobacz galerię
125 zdjęć

Historia zaczyna się od dużego ekranu: w 1986 r. Pięcioletnia Saroo Brierley, najmłodsza członek rodziny w zubożałej indyjskiej dzielnicy Khandwa, utknęła w pociągu. Przejechał prawie 1000 mil w całym kraju, znalazł schronienie i ostatecznie został adoptowany przez australijską parę. Około 25 lat później, wyposażony w Google Earth i niejasne wspomnienia z dzieciństwa, Brierley podszedł z powrotem do swojej matki i odnalazł ją. Kieruj łzy.

„Lew”, pierwszy film wyreżyserowany przez Gartha Davisa, w wystarczającym stopniu realizuje emocjonalny łuk wbudowany w doświadczenie Brieleya. Na podstawie filmu „Długa droga do domu” film ukazuje mocnego Dev Patela, gdy intensywny młody Saroo chce ponownie nawiązać kontakt ze swoimi korzeniami, ale najlepsze momenty filmu poprzedzają jego przybycie. W swojej pierwszej godzinie Davis przedstawia porywającą opowieść o domowej odysei młodego Brierleya w Indiach, podczas której gra go niezwykły przybysz Sunny Sunny. Te sceny mogą zakotwiczyć cały film na własną rękę, nawet bez następującego po nim skoku w czasie o 20 lat. Pawar ma naturalizm, który czułby się jak w domu w klasycznym dramacie neorealistycznym, a Davis uzupełnia tę umiejętność złożonym środowiskiem, które podąża za dzieckiem przez jedno niebezpieczne miejsce do drugiego.

Kręcony przez doświadczonego operatora Greiga Frasera („Zero Dark Thirty”) „Lion” porusza się z klaustrofobicznego wagonu kolejowego na zatłoczone ulice i ciemne tunele, budując poczucie desperacji wokół zagadki młodego Saroo.

CZYTAJ WIĘCEJ: „Lion ’; Zwiastun: Inspirująca prawdziwa historia to major Oscara Hop Hop Weinstein Company

Sceny te są tak wciągające, że ostateczne zbawienie Saroo w rękach jego ciepłych adoptowanych rodziców Sue (Nicole Kidman) i Johna (David Wenham) natychmiast spowalnia atrakcyjność opowieści. Kidman, w kilku scenach, w których głównie wzywa ją do miłego uśmiechu do swojego nowego syna, wyróżnia się tak bardzo, że odwraca uwagę od szorstkiego realizmu poprzedzającego jej przybycie. Ale większym problemem jest to, że „Lew” nie robi wiele z doświadczeń Brierleya, gdy przybywa do punktu, w którym ma nadzieję znaleźć drogę do domu. To ekscytująca opowieść o stracie i zamieszaniu, dopóki nie wpadnie w serię znanych rytmów.

Jako ambitny młody dorosły, który chce studiować zarządzanie hotelami, szybko zakochuje się w amerykańskim studencie o srogich oczach, w którym gra Rooney Mara, obsadzona niewdzięczną rolą, która wzywa ją do trenowania Saroo, aby wyznała swoje pragnienie zbadania swojej przeszłości. Ich słabo rozwinięty romans uosabia apatyczną jakość narracji po ustanowieniu nowej misji Saroo.

Ale nawet, gdy ciągnie się przez środkową część dla pieszych, „Lew” pozostaje o wiele ponad rodzajem mocnego dramatu środkowej brwi, który przywołuje na myśl, podwajając wydajność Patela. Kiedy staje się coraz bardziej rozczochrany i zamknięty w sobie, jest wściekły i odczuwa winę z powodu otaczającego go przywileju i nawiedzany przez ulotne wspomnienia z przeszłości, Patel przedstawia swój najbardziej zawiły występ od czasów „Slumdog Millionaire”, do którego „Lew” ma godne uwagi porównanie.

Oba filmy oparte są na prawdziwych opowieściach o indyjskich dzieciach z biednych rodzin, które znoszą transformujące doświadczenia, które katapultują je do nowych światów, ale tutaj Patel musi przekazać bardziej złożone przejście - uwięzione między desperacją dzieciństwa a sanktuarium dorosłości wyższej klasy średniej , Saroo internalizuje złożony proces konfrontacji z jego prawdziwą tożsamością. Jego walka osiąga szczyt w ponurym spotkaniu ze swoim adoptowanym bratem (Arka Das), którego nastrojowa osobowość sprawia, że ​​jest ciężarem dla rodziców chłopców, gdy Saroo zaczyna rozumieć, że żaden z nich nie jest spokrewniony. To tutaj Kidman przeżywa kilka emocjonalnie dźwięcznych chwil, ponieważ jej przywiązanie do swoich dzieci i chęć zapewnienia im szczęśliwego życia komplikuje związek Saroo z jego starym domem.

Właśnie wtedy, gdy zaczyna wpadać w cykl przenikliwego melodramatu, „Lew” odzyskuje początkową intrygę jako kryminał. Saroo spędza późne noce, przeglądając cyfrowe mapy i chrupiące liczby, aby ustalić swoje pochodzenie, wnosząc świeży kontekst do wciągających chwil, które otwierają film. Nie jest tajemnicą, że wysiłek się opłaca, a „Lew” sprawia, że ​​podróż jest opłacalna nie tylko dla matki i syna, ale także dla publiczności. Zjazd zarabia łzy, przybywając do końca męczącej podróży, która rozpoczyna się przypadkiem, a kończy jedynie dzięki czystej determinacji. To rzadki, soczysty finał, który nie narzuca uczuć; są tak dobrze osadzone w dramacie, że Davis musi tylko połączyć kropki i pozwolić materiałowi zrobić resztę.

Ocena: B

„Lew” miał premierę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto w 2016 roku. Firma Weinstein otwiera teatralnie 25 listopada.



Najpopularniejsze Artykuły

Kategoria

Przejrzeć

Cechy

Aktualności

Telewizja

Zestaw Narzędzi

Film

Festiwale

Recenzje

Nagrody

Kasa

Wywiady

Klikalne

Listy

Gry Wideo

Podcast

Treść Marki

Najważniejsze Wydarzenia Sezonu

Ciężarówka Filmowa

Wpływowi